Vandaag heb ik iets verschrikkelijks gedaan. Ik heb Joris vermoord. De laatste paar seconden van zijn leven vloog hij door de lucht, kwam hij hard neer op mijn houten vloer en liet hij een klein plasje bloed achter. Zielig. Ik en Joris kenden elkaar pas een paar dagen. Onze vriendschap was van korte duur.

Joris was, voor zover ik en mijn twee huisgenoten weten, een paar dagen geleden bij ons ingetrokken. Geen bloemetje, geen versgebakken appeltaart. Nee, Joris was er gewoon ineens. Heeft zich, dat denk ik dan weer, een paar dagen schuilgehouden en liet zich op een warme donderdagavond aan ons zien. Vlak voor iedereen ’t bed indook schoot Joris nog even over de vloer. ’t Was zijn manier om ons op zijn aanwezigheid te attenderen.

‘Hoi! Ik ben Joris en ik vermaak mij prima in jullie huis. Jullie zijn rustige mensen, houden de boel goed schoon (Discutabel punt. Joris moet toch ergens door zijn aangetrokken…) en hebben veel eten in open kasten staan. Ik ga mij hier de komende tijd wel vermaken’. Zo iets moest Joris hebben gedacht. Helaas dachten mijn twee huisgenoten er net een tikkeltje anders over.

‘Dood! Zo snel mogelijk!’.

Dat waren de paar woorden die bij mijn huisgenoten naar buiten schoten. Mijn reactie was ietsepietsje milder. ‘Laat Joris toch. Wat kan zo’n klein grijs beestje nou voor kwaad doen’. Ik stond op ’t punt om ‘m te adopteren. Leuk toch zo’n huismuis?

Mijn huisgenoten gingen niet veel later op vakantie en ik mocht de klus wel even klaren. Opdracht: Kill Joris. De naam Joris was overigens mijn idee. Kwam gewoon ineens boven. Niet Joris de huismuis of Joris de Grijze. Nee. Gewoon Joris. Gek hé? Is een drang die ’t beestje bij mij naar boven riep. Moest  ‘m gewoon een naam geven. In mijn ogen was ’t een echte Joris.

Maar! Kill Joris dus.

Problemen met Joris had ik niet. Tot ik vreemde dingen ontdekte. Een gat in een appel? Een hap uit een tomaat? En last but not least…. Een hoek van mijn net gekochte Lay’s paprika chips. Joris, foei! Hij ging daarmee dan ook net een stapje te ver. Wonen? Prima! Over de vloer schieten? Geen probleem! Wat kruimels van de vloer stelen? Graag! Maar hapjes uit mijn eten nemen? Crossing the line there buddy!

Zo gezegd, zo gedaan. De adoptie was van de baan! De vriendschap tussen Joris en mij was dan ook voorbij. ’t Huis ging van twee vallen naar vier. Joris moest dood. Ik bracht zelfs mijn vrienden op de hoogte. The war is on! Joris must die! KIll! Kill! Kill! Wat zo’n beestje wel niet naar boven weet te brengen.

Joris dacht dat we vrienden waren en wist niet beter.

En op een schitterende dinsdagmiddag schoot Joris over de vloer. Niets vermoedend rook hij een heerlijk stukje kaas. Dom! Want ik laat geen kaas slingeren in mijn huis. Vind ik zelf veels te lekker. Joris kende mij alleen nog niet zo lang. Hij wist niet beter. Zijn laatste gedachten moeten dan ook iets van ‘Oh! It’s my Lucky day! Een heerlijk stukje kaas!’, zijn geweest. Dat knoertharde stuk ijzer had hij alleen niet gezien en niet verwacht.

KNAL! Swoosh! Fletsh! Zo klonken de val en Joris ongeveer samen. Levenloos lag hij een paar seconden later op de grond. Heel stil. Met een stukje kaas naast zijn hoofd. I GOT HIM! YESSSS! Was mijn eerste reactie, maar dat gevoel, en dit weet iedereen die de familie van Joris op visite heeft gehad, verdwijnt snel als je ’t arme beestje ook echt ziet liggen.

Joris is nu niet langer. Joris is dood. Morsdood. In een plastic zakje heb ik ‘m naar buiten gebracht en uiteindelijk in een vuilnisbak gegooid. ’t Voelt niet echt goed. Joris probeerde gewoon te overleven. Joris dacht dat we vrienden waren en wist niet beter.

Joris ’t spijt me! Voor even had ik goede hoop. Ik zag echt potentie in onze vriendschap. De kat, die mijn huisgenoten heel graag willen, had voor wat problemen kunnen zorgen, maar… Ook daar hadden we vast een oplossing voor kunnen vinden. Blijkbaar zaten we er beide naast.
Joris ’t was gezellig voor zo lang ’t duurde en ik hoop dat je nieuwe (en ook iets minder agressieve) vrienden maakt op de plek waar je nu bent.

Doei Joris. Het ga je goed.