Gevoelens. Ik heb er een hele boel en soms weet ik niet wat ik er mee aan moet. Dagen, weken en, zo af en toe, maanden heb ik alles onder controle. Gevoelens komen en gaan. Hap! Slik! Verwerk! Next! Maar, dan ineens komen ze met z’n alle tegelijk en ben ik even overrompeld. Hap! Slik! Kuch?! Stik! Help?!
Neem nou laatst. Zeg maar gister. Setting: begrafenis. Gevoel(ens): verdriet, verwarring, woede en liefde. In zo’n twee uur passeerde ze alle vier de revue. Heftig en een aanslag op mijn geestelijke gesteldheid.
Verdriet: om degene die er nu niet meer is. Verwarring: om het feit dat ik mijn vader voor ’t eerst echt verdriet heb zien hebben. Woede: omdat iemand die belangrijk in je leven is geweest er niet meer is en ik mij niet groot wist te houden voor mijn familie. Liefde: omdat ik realiseer hoe gelukkig ik ben met de mensen om mij heen en nog lang niet toe ben aan het nemen van afscheid.
De dag dat de liefde voorbij komt noteren in je agenda. Heerlijk!
Ik zou het best fijn vinden als mijn gevoelens zich even van te voren aankondigen. Zo van: ‘Hey! Kom er aan hoor. Ben er over 15 minuten.’. Simpel & efficiënt. Is ’t excuus ‘ik heb een vuiltje in mijn oog’ ook gelijk niet meer nodig. Want huilen dan doen ‘echte’ mannen niet… Toch? En als ik weet dat over 15 minuten de tranen langs mijn wangen rollen dan ben ik op dat moment gewoon ‘even naar het toilet’. Ja, lijkt mij een uitstekend plan.
Liefde
Hetzelfde geldt voor liefde. Wat zou ’t toch fijn zijn als dit zich van te voren meldt. Gewoon de dag dat de liefde voorbij komt in je agenda noteren. Kan je van te voren vrij vragen van je werk. Je vakantie om de liefde heen plannen. Zorgen dat je helemaal klaar bent om de liefde te ontvangen. Lijkt mij heerlijk. Scheelt bij veel mensen ook een hoop kopzorgen. Hoewel… Kan mij ook weer voorstellen dat als je bericht krijgt: ‘Hey! Kom er aan hoor. Ben er over 3 jaar en 20 dagen.´ je, je niet echt heel goed voelt. Maar dat terzijde. Ga er maar vanuit dat alle gevoelens toch met enige regelmaat wat van zich laten horen.
Raad
Terwijl ik dit schrijf passeren ook de nodige gevoelens. Gelukkig komen de meeste in hapklare brokken. Hap! Slik! Verwerk! Next! Als het goed is gaat ‘t zo bij de meeste mensen de hele dag door. De ene hap gaat wat lastiger dan de ander, maar meestal weten we er wel raad mee.
‘Kom er aan hoor. Ben er over 15 minuten.’
Locatie: mijn huis. Gevoel(ens): een heleboel. Liefde, verwarring, trots en opwinding. ’t Zijn eigenlijk maar rare dingen. ’t Maakt ons tot de personen wie we zijn en da’s best gek als je stil staat bij het feit dat we ’t ook vaak genoeg niet onder controle hebben.
Gevoelens
Angst, jaloezie, woede, zenuwen, blijdschap, moed & kalmte. Gevoelens. Van een aantal kan ik geen genoeg krijgen, andere zie ik liever gaan dan komen en soms weet ik gewoon niet wat ik er mee aan moet.
Ja Bart, zo gaat het leven en gevoelens niet toelaten is ook niet goed. Samen met verdriet kan je ook een groot samenhorigheid voel. Dat gaat gek genoeg vaak samen. Liefde voor de mensen die er nog zijn en voor degene die overleden is. De fijne momenten die je met de overledene had neemt niemand je meer af en dat vormt jou tot diegene die je bent. Sterkte.(kus).
Je weet het vanaf het moment dat je geboren wordt, enkel dat anderen het ook doen; doodgaan, is onbegrijpelijk! Probeer je voor te stellen hoe het zou zijn als je agenda ziek, ongeneeslijk ziek of zelfs dood zou noteren? vrijdag 1 juli 2067 (Anouk jarig, Doodgaan)? liever niet! Geniet, zoals ik hoop dat je elke dag doet, en leef!
Liefs Bart!