Heerlijk. Zo voel ik mij de afgelopen dagen. Klopt niet. Eigenlijk zou ik hartstikke ziek moeten zijn. Ik had zielig in bed moeten liggen en verzorgd moeten worden. IJsjes eten, tranerige ogen, koude rillingen en kuchend onder een dekentje. Dat was ‘t plan. Had zelfs vrij gevraagd van werk. Een hele week! Was blijkbaar niet nodig. Zo’n laserbehandeling voor je amandelen was minder ingrijpend dan gedacht.
Afgelopen week was ‘t dan zo ver. De relatie tussen mij en mijn amandelen zou worden beëindigd. Ruim 23 jaar hebben we ‘t prima met elkaar uitgehouden. Nooit last van elkaar gehad, maar ‘t afgelopen half jaar hadden we bonje. Ruzie. Knallende ruzie. Tot 4x toe schopte mijn amandelen mij keihard onderuit. De eerste keer zelfs zo hard dat ik in ‘t ziekenhuis ben beland. Als er een scheidsrechter was geweest hadden zij al lang een rode kaart gekregen.
Heb geprobeerd om met ze te praten. Heeft niet geholpen. Tijdje geprobeerd om ze te negeren. Werkte averechts. Vervelend. Tijd voor maatregelen. Tijd voor een derde partij. Tijd voor KNO-arts Heersche. Een heerlijk mens. Niet geheel onpartijdig, maar dat vond ik niet zo erg. Mijn amandelen speelden vuil en dat kan ik dus ook.
Dikke zwarte rook passeerde mijn lippen.
Zodoende lag ik afgelopen week in een grote witte stoel, in een grote witte kamer in ‘t HagaZiekenhuis in Den Haag met dr. Heersche aan mijn zijde. Laser in de aanslag en afzuiger paraat. Binnen een half uur schroeide Heersche mijn twee amandelen zonder pardon mijn keel uit. Dikke zwarte rook passeerde de gehele behandeling mijn lippen. Had wel iets weg van een schoorsteen. Op een zeker moment dacht ik ook een zacht gekrijs te horen. Mijn amandelen? De hitte van de laser was in ieder geval geen pretje.
Dertig minuten later liep ik weer vrolijk over straat. Zonder amandelen. Geen traantje gelaten. Deze scheiding ging mij redelijk gemakkelijk af. Ben geen gevoelloze jongen hoor, maar de gevoelens voor mijn amandelen waren na de eerste keer al grotendeels verdwenen. Heb je soms. Kan gebeuren.
De pijn was vele malen minder dan verwacht.
Maar! Waar ik mij dus had voorbereid op ‘t ergste, ziek, zwak en misselijk, voel ik mij dus prima. Paar dagen heb ik natuurlijk wel wat gevoeld, prikkend gevoel in mijn keel, maar dat was dus vele malen minder dan verwacht. Mij hoor je niet klagen. De afgelopen dagen heb ik dan ook heerlijk genoten van ‘t weer. Genoten van ‘t vrij zijn. En dat is iets wat ik graag met jullie deel.
De ruzie met mijn amandelen blijkt trouwens niet echt heel verrassend te zijn. Gebeurt best vaak. Lastige jongens die amandelen.
Wie van jullie klinkt dit blokje bekend in de oren? Heb jij ook wel eens in de clinch gelegen met je amandelen? Vertel! Hoe heb jij ‘t ervaren? Ik ben benieuwd.
Tot snel!
Groetjes,
Bart
