Afgelopen week was ‘t dan zo ver. De relatie tussen mij en mijn amandelen zou worden beëindigd. Ruim 23 jaar hebben we ‘t prima met elkaar uitgehouden. Nooit last van elkaar gehad, maar ‘t afgelopen half jaar hadden we bonje. Ruzie. Knallende ruzie. Tot 4x toe schopte mijn amandelen mij keihard onderuit. De eerste keer zelfs zo hard dat ik in ‘t ziekenhuis ben beland. Als er een scheidsrechter was geweest hadden zij al lang een rode kaart gekregen.

Heb geprobeerd om met ze te praten. Heeft niet geholpen. Tijdje geprobeerd om ze te negeren. Werkte averechts. Vervelend. Tijd voor maatregelen. Tijd voor een derde partij. Tijd voor KNO-arts Heersche. Een heerlijk mens. Niet geheel onpartijdig, maar dat vond ik niet zo erg. Mijn amandelen speelden vuil en dat kan ik dus ook.

 Dikke zwarte rook passeerde mijn lippen.

Zodoende lag ik afgelopen week in een grote witte stoel, in een grote witte kamer in ‘t HagaZiekenhuis in Den Haag met dr. Heersche aan mijn zijde. Laser in de aanslag en afzuiger paraat. Binnen een half uur schroeide Heersche mijn twee amandelen zonder pardon mijn keel uit. Dikke zwarte rook passeerde de gehele behandeling mijn lippen. Had wel iets weg van een schoorsteen. Op een zeker moment dacht ik ook een zacht gekrijs te horen. Mijn amandelen? De hitte van de laser was in ieder geval geen pretje.

Dertig minuten later liep ik weer vrolijk over straat. Zonder amandelen. Geen traantje gelaten. Deze scheiding ging mij redelijk gemakkelijk af. Ben geen gevoelloze jongen hoor, maar de gevoelens voor mijn amandelen waren na de eerste keer al grotendeels verdwenen. Heb je soms. Kan gebeuren.

De pijn was vele malen minder dan verwacht.

Maar! Waar ik mij dus had voorbereid op ‘t ergste, ziek, zwak en misselijk, voel ik mij dus prima. Paar dagen heb ik natuurlijk wel wat gevoeld, prikkend gevoel in mijn keel, maar dat was dus vele malen minder dan verwacht. Mij hoor je niet klagen. De afgelopen dagen heb ik dan ook heerlijk genoten van ‘t weer. Genoten van ‘t vrij zijn. En dat is iets wat ik graag met jullie deel.

De ruzie met mijn amandelen blijkt trouwens niet echt heel verrassend te zijn. Gebeurt best vaak. Lastige jongens die amandelen.
Wie van jullie klinkt dit blokje bekend in de oren? Heb jij ook wel eens in de clinch gelegen met je amandelen? Vertel! Hoe heb jij ‘t ervaren? Ik ben benieuwd.

Tot snel!

Groetjes,

Bart

Oké, ontmoeten is een groot woord. ‘t Was zelfs behoorlijk eenzijdig. Ik weet namelijk wel zeker dat Ellen geen flauw idee heeft dat ik gister naar heb gekeken. Maakt de pret niet minder groot. Laat dat duidelijk zijn.

Ik heb het hier over Ellen DeGeneres. En nee, ik maak hier geen schrijffout. DeGeneres schrijf je echt zo. Vind ‘t best mooi staan. Verspuij staat er maar een beetje zwakjes tegenover. VerSpuij misschien? Nee, gaat ‘m niet worden. Gelukje voor Ellen. Jammer voor mij.

Maar, daar gaat het nu niet over. Ellen heeft een eigen show. The Ellen Degeneres show. Dat kan met zo’n naam. Komt er lekker uit. Zeg ‘t maar eens hardop. …. Precies. Klinkt goed. En ik, en jij nu waarschijnlijk ook, zijn niet de enige die er zo over denken. Ellen wordt dagelijks door zo’n 3 miljoen Amerikanen bewonderd. En nu hoor ik jullie allemaal de vergelijking met Oprah maken. The godmother of daytime television. Foutje. Kan gebeuren. Deed ik ook de eerste keer. Ellen doet het toch echt heel anders.

Ellen verovert vast en zeker genoeg hartjes om op de Nederlandse buis te blijven

Ellen is Elllen. Heeft sinds 2003, ja zolang bestaat ‘t programma al, nog nooit meer dan 1000,- dollar per bezoeker van haar show weggegeven. Say hello Oprah! En nee…, dat is niet omdat Ellen dat niet kan. Ellen doet dat gewoon niet. En dat blijkt iedereen prima te vinden. De show is inmiddels al met 32 Daytime Emmy Awards bekroond en van mij mogen dat er nog best wat meer worden.

In Nederland is de show een paar keer uitgezonden. Succes bleef uit. Jammer. Kwam vast door Oprah. Maar nu Oprah gestopt is, moet Ellen een nieuwe kans krijgen. Ellen in de plaats van Oprah. Misschien even wennen, maar uiteindelijk verovert ze vast genoeg hartjes om op de Nederlandse buis te blijven. 38 minuten Telsel minder in de middag doet ons ook geen kwaad.

Benieuwd op welk filmpje ik gister stuitte? Bij deze!

P.S.: Check het duet dat Zac Efron en Taylor Swift zingen na dit filmpje. Oké, dat is niet Ellen, maar ‘t is wel in haar show. Blijft leuk!

P.P.S.: Ik hou ook van Oprah hoor. Las mijn stukje net nog even na en dacht ‘misschien komt dat niet helemaal over’. Bij deze dus.

Tot snel!

Groetjes,

Bart

Met een mondkapje op, handschoenen om en een schort voor heb ik de website de afgelopen dagen onderhanden genomen. En dat was nodig! Het was tijd voor wat nieuws. Tijd om de boel nieuw leven in te blazen. Waar te beginnen? Nieuw thema, nieuw lettertype, nieuw fotootje, nieuw kleurtje, nieuwe functie beschrijving en bovenal een nieuwe post. Bevalt het?

Ik ben razend benieuwd wat jullie eerste indruk is! Pluspunten, verbeterpunten, tips en trucs. Kom maar op. De komende dagen zal ik sowieso nog druk aan het sleutelen zijn, maar het resultaat tot nu toe deel ik graag met jullie!

Tot snel!

Groetjes,

Bart

Neem nou laatst. Zeg maar gister. Setting: begrafenis. Gevoel(ens): verdriet, verwarring, woede en liefde. In zo’n twee uur passeerde ze alle vier de revue. Heftig en een aanslag op mijn geestelijke gesteldheid.

Verdriet: om degene die er nu niet meer is. Verwarring: om het feit dat ik mijn vader voor ’t eerst echt verdriet heb zien hebben. Woede: omdat iemand die belangrijk in je leven is geweest er niet meer is en ik mij niet groot wist te houden voor mijn familie. Liefde: omdat ik realiseer hoe gelukkig ik ben met de mensen om mij heen en nog lang niet toe ben aan het nemen van afscheid.

De dag dat de liefde voorbij komt noteren in je agenda. Heerlijk!

Ik zou het best fijn vinden als mijn gevoelens zich even van te voren aankondigen. Zo van: ‘Hey! Kom er aan hoor. Ben er over 15 minuten.’. Simpel & efficiënt. Is ’t excuus ‘ik heb een vuiltje in mijn oog’ ook gelijk niet meer nodig. Want huilen dan doen ‘echte’ mannen niet… Toch? En als ik weet dat over 15 minuten de tranen langs mijn wangen rollen dan ben ik op dat moment gewoon ‘even naar het toilet’. Ja, lijkt mij een uitstekend plan.

Liefde
Hetzelfde geldt voor liefde. Wat zou ’t toch fijn zijn als dit zich van te voren meldt. Gewoon de dag dat de liefde voorbij komt in je agenda noteren. Kan je van te voren vrij vragen van je werk. Je vakantie om de liefde heen plannen. Zorgen dat je helemaal klaar bent om de liefde te ontvangen. Lijkt mij heerlijk. Scheelt bij veel mensen ook een hoop kopzorgen. Hoewel… Kan mij ook weer voorstellen dat als je bericht krijgt: ‘Hey! Kom er aan hoor. Ben er over 3 jaar en 20 dagen.´ je, je niet echt heel goed voelt. Maar dat terzijde. Ga er maar vanuit dat alle gevoelens toch met enige regelmaat wat van zich laten horen.

Raad
Terwijl ik dit schrijf passeren ook de nodige gevoelens. Gelukkig komen de meeste in hapklare brokken. Hap! Slik! Verwerk! Next! Als het goed is gaat ‘t zo bij de meeste mensen de hele dag door. De ene hap gaat wat lastiger dan de ander, maar meestal weten we er wel raad mee.

‘Kom er aan hoor. Ben er over 15 minuten.’

Locatie: mijn huis. Gevoel(ens): een heleboel. Liefde, verwarring, trots en opwinding. ’t Zijn eigenlijk maar rare dingen. ’t Maakt ons tot de personen wie we zijn en da’s best gek als je stil staat bij het feit dat we ’t ook vaak genoeg niet onder controle hebben.

Gevoelens
Angst, jaloezie, woede, zenuwen, blijdschap, moed & kalmte. Gevoelens.  Van een aantal kan ik geen genoeg krijgen, andere zie ik liever gaan dan komen en soms weet ik gewoon niet wat ik er mee aan moet.

Joris was, voor zover ik en mijn twee huisgenoten weten, een paar dagen geleden bij ons ingetrokken. Geen bloemetje, geen versgebakken appeltaart. Nee, Joris was er gewoon ineens. Heeft zich, dat denk ik dan weer, een paar dagen schuilgehouden en liet zich op een warme donderdagavond aan ons zien. Vlak voor iedereen ’t bed indook schoot Joris nog even over de vloer. ’t Was zijn manier om ons op zijn aanwezigheid te attenderen.

‘Hoi! Ik ben Joris en ik vermaak mij prima in jullie huis. Jullie zijn rustige mensen, houden de boel goed schoon (Discutabel punt. Joris moet toch ergens door zijn aangetrokken…) en hebben veel eten in open kasten staan. Ik ga mij hier de komende tijd wel vermaken’. Zo iets moest Joris hebben gedacht. Helaas dachten mijn twee huisgenoten er net een tikkeltje anders over.

‘Dood! Zo snel mogelijk!’.

Dat waren de paar woorden die bij mijn huisgenoten naar buiten schoten. Mijn reactie was ietsepietsje milder. ‘Laat Joris toch. Wat kan zo’n klein grijs beestje nou voor kwaad doen’. Ik stond op ’t punt om ‘m te adopteren. Leuk toch zo’n huismuis?

Mijn huisgenoten gingen niet veel later op vakantie en ik mocht de klus wel even klaren. Opdracht: Kill Joris. De naam Joris was overigens mijn idee. Kwam gewoon ineens boven. Niet Joris de huismuis of Joris de Grijze. Nee. Gewoon Joris. Gek hé? Is een drang die ’t beestje bij mij naar boven riep. Moest  ‘m gewoon een naam geven. In mijn ogen was ’t een echte Joris.

Maar! Kill Joris dus.

Problemen met Joris had ik niet. Tot ik vreemde dingen ontdekte. Een gat in een appel? Een hap uit een tomaat? En last but not least…. Een hoek van mijn net gekochte Lay’s paprika chips. Joris, foei! Hij ging daarmee dan ook net een stapje te ver. Wonen? Prima! Over de vloer schieten? Geen probleem! Wat kruimels van de vloer stelen? Graag! Maar hapjes uit mijn eten nemen? Crossing the line there buddy!

Zo gezegd, zo gedaan. De adoptie was van de baan! De vriendschap tussen Joris en mij was dan ook voorbij. ’t Huis ging van twee vallen naar vier. Joris moest dood. Ik bracht zelfs mijn vrienden op de hoogte. The war is on! Joris must die! KIll! Kill! Kill! Wat zo’n beestje wel niet naar boven weet te brengen.

Joris dacht dat we vrienden waren en wist niet beter.

En op een schitterende dinsdagmiddag schoot Joris over de vloer. Niets vermoedend rook hij een heerlijk stukje kaas. Dom! Want ik laat geen kaas slingeren in mijn huis. Vind ik zelf veels te lekker. Joris kende mij alleen nog niet zo lang. Hij wist niet beter. Zijn laatste gedachten moeten dan ook iets van ‘Oh! It’s my Lucky day! Een heerlijk stukje kaas!’, zijn geweest. Dat knoertharde stuk ijzer had hij alleen niet gezien en niet verwacht.

KNAL! Swoosh! Fletsh! Zo klonken de val en Joris ongeveer samen. Levenloos lag hij een paar seconden later op de grond. Heel stil. Met een stukje kaas naast zijn hoofd. I GOT HIM! YESSSS! Was mijn eerste reactie, maar dat gevoel, en dit weet iedereen die de familie van Joris op visite heeft gehad, verdwijnt snel als je ’t arme beestje ook echt ziet liggen.

Joris is nu niet langer. Joris is dood. Morsdood. In een plastic zakje heb ik ‘m naar buiten gebracht en uiteindelijk in een vuilnisbak gegooid. ’t Voelt niet echt goed. Joris probeerde gewoon te overleven. Joris dacht dat we vrienden waren en wist niet beter.

Joris ’t spijt me! Voor even had ik goede hoop. Ik zag echt potentie in onze vriendschap. De kat, die mijn huisgenoten heel graag willen, had voor wat problemen kunnen zorgen, maar… Ook daar hadden we vast een oplossing voor kunnen vinden. Blijkbaar zaten we er beide naast.
Joris ’t was gezellig voor zo lang ’t duurde en ik hoop dat je nieuwe (en ook iets minder agressieve) vrienden maakt op de plek waar je nu bent.

Doei Joris. Het ga je goed.

Stralen
Vanochtend schudde ik Thio de hand. We hadden elkaar al een tijd niet gezien, maar dat maakt niks uit. Bij Thio lijkt het net of je hem gister nog hebt gesproken “Daar ben je”, zei hij stralend. “Daar ben ik weer”, antwoordde ik. Terwijl ik mijn jas uittrek roept de charmante roodharige assistent wat termen door de kamer. Geen idee wat het betekent, maar Thio zeker wel.

Focus
“Hoe is het jongen?” Typisch Thio. Terwijl de stoel al naar achter schuift stelt hij je kort een vraag. Hiermee dood hij de tijd. Het motortje van de stoel heeft namelijk zijn beste tijd gehad en is niet zo snel meer. “Goed hoor, ik ben net terug van…”, “En nu even je mond wijd open.” Ook weer lekker Thio. Vragen stellen, antwoord verwachtte, maar wel gefocust op het werk.

Interesse
En terwijl ik met open mond mijn zin probeer af te maken, maakt Thio geluidjes. “Hmm. Aaah. Ja, ja.” Uit mijn mond komt meer soort gebrabbel, maar Thio verstaat mij. Zijn assistente volgens mij niet. Thio is immers de enige die antwoord geeft. “Echt waar?”, zegt hij zo nu en dan vol interesse. Zelfs als ik alleen brabbel: “Het gaat uitstekend!

Broertje
Mijn oudste broertje is volgens mij wel blij met Thio. Vaak gaan we samen op bezoek. Gezellig een uitstapje naar Thio. Ik praat nogal veel. Mijn broertje niet. Hij houdt van stilte. Is ook al 23 jaar opzoek naar een manier om mij even stil te krijgen. Verder dan Thio is hij nog niet gekomen. Maar ook hij is daarom dol op Thio.

Flossen
Vandaag had Thio niet zo goed nieuws. Ik merk dat als hij geen antwoord meer geeft. Dan valt het stil en is het enige geluid het tikken van het ijzer tegen mijn tanden. “Bart, flos jij wel elke avond? “ Een vraag die hij mij elke bezoek weer stelt. Mijn antwoord: “Ik doe mijn best, maar het schiet er nog wel eens bij in.” Thio kijkt dan altijd op naar zijn assistente en geeft normaal een korte speech. Dit keer niet. Thio humde en zei: “Wij zien elkaar binnenkort weer.”

Gaatje
En op die manier laat hij mij weten dat ik een gaatje heb. Geen tandarts doet het hem na. Want Thio brengt het zo dat ik mij stom voel dat ik niet vaker heb geflost, maar aan de andere kant het ook prima vindt om weer langs te komen. “Ja, dan gaan we prikken en boren. “ Zijn assistente lacht lief en het gaatje voelt gelijk een stuk minder erg. Een afspraak maken is dan ook geen probleem.

Lachen
En terwijl ik mijn afspraak noteer en mijn jas weer aantrek staat Thio naast mij. Met zijn weinige haar, zijn sprankelende ogen en zijn grote glimlach maakt hij nog snel een grapje. Lachend loop ik de deur uit. Thio is gewoon een leuke tandarts. Thio is mijn tandarts. Thio en ik zien elkaar dit jaar drie in plaats van twee keer. Voor mij geen probleem. Bij Thio is het best gezellig.

Stage
Shanghai heb ik officieel drie weken geleden afgesloten. De documentaire Expo’sed heeft het goed gedaan. Alleen op Youtube heeft hij op dit moment al 511 views. Het voelt goed om te zien dat iets waar je hard aan hebt gewerkt in de smaak valt. Shanghai was top, heeft mij onwijs veel geleerd en is iets wat niemand mij meer kan afnemen.

Op de dag dat ik mijn ‘Shanghai stage’ afsloot ben ik ook gelijk weer een nieuwe stage begonnen. Dit keer bij Corinno Media Group. Een ontzettend leuk bedrijf, maar helaas heb ik na twee weken weer afscheid moeten nemen. De stagevergoeding kon mij niet voorzien in mijn levensonderhoud en met de ambitie om in Amsterdam te gaan wonen, ben nog steeds opzoek dus als je wat weet?, moest ik een knoop doorhakken. Een vervelende beslissing want ik voelde mij er helemaal thuis. Maar! Keuzes maken moet/doet iedereen. Ook al zijn die keuzes niet altijd even leuk. Dus goodbye Corrino en hello something new. Iemand ideeën?….

Jeugdjournaal
Ander, veel leuker, nieuws is….. Dat ik op 1 maart een stage begin bij het Jeugdjournaal. Ja, je leest het goed wederom een stage. Misschien geen vetpot, maar stage lopen bij het bedrijf waar ik altijd al stage heb willen lopen sla je niet zomaar af. Ik kijk er dan ook ontzettend naar uit om daar binnenkort aan de slag te gaan. En wie weet wat de doorstroom mogelijkheden daarna zijn? In juli hoop ik immers, nee niet hoop maar GA, af te studeren en dan moet ik toch echt aan de vaste baan. Het studentenleven sluit ik dan officieel af! Hm, nu ik het zo opschrijf klinkt het ineens wel heel dichtbij. Maar! Wie weet welke opties ik op dat moment allemaal heb? Jeugdjournaal maybe? Who knows!

The usual
Sinds ik terug ben heb ik dus eigenlijk nog geen enkele dag echt vrij gehad. Doordeweeks en in het weekend was ik immers druk met werk. Nu ik vorige week vrijdag mijn laatste dag bij Corrino heb meegelopen heb ik, voorlopig, even een paar vrije dagen. Even lekker niks doen. Ik moet toegeven het is wel even wennen. Eerste paar dagen moest ik dan ook echt even zoeken. Wat doe je op een vrije dag? Ik hoor jullie denken ‘was het zo ernstig gesteld?’. Antwoord: een volmondige JA. Maar! Inmiddels weet ik mijn tijd prima te besteden. Alleen na een weekje lekker vrij te zijn geweest komen de werkkriebels wel weer naar boven. Eens kijken wat er online te vinden is. Villamedia here I come!

Update
Dus dat was even een korte update van waar ik allemaal mee bezig was/ben. Zodra er weer wat leuks/interessants te melden is doe ik dat of course asap!

Tot snel!

Vier stagiaires worden op de voet gevolgd door medestudenten Bart Verspuij en Itam van Teeseling en geven zich voor de camera volledig bloot.

De cultuurshock, het werk, het feesten, niks blijft geheim in deze intieme documentaire.

Expo’sed

WordPress

Helaas kan ik door wordpress, het programma achter mijn website, de filmpjes niet direct laten zien. Iets met scripts, codes, html-versies, beveiligingen en weet ik veel wat nog meer. In ieder geval gaat het mijn pet te boven en blijkt het dus gewoon niet te kunnen. Jammer, maar gelukkig kan ik wel een link plaatsen. Hieronder dus de inmiddels wel bekende blauwe links en check mijn filmpjes.

Number one

Studenten Happy Street blikken terug

Dit item gaat over de laatste twee weken van de Wereldexpo en de studenten die hier hebben gewerkt. Hoe kijken de studenten hier tegenaan? Wat hebben ze geleerd? Hoe was de samenwerking tussen de Chinese en Nederlandse stagiaires? En! Zouden ze de kans nog een keer grijpen?
Leuk is dat ik voor dit item ook zelf ben geïnterviewd. Het item is deels in het Nederlands en deels in het Chinees. Op dit moment alleen nog te vinden op de Chinese website van Radio Nederland Wereldomroep (RNW), maar misschien binnenkort ook te vinden in de vele andere talen van RNW.

Number two

‘Klein’ Nederland in Shanghai

Dit item gaat over hoe de bezoekers van het Nederlandse paviljoen op dit moment tegen Happy Street aankijken. Een zelfde soort productie heb ik helemaal in het begin van de Wereldexpo gemaakt en is te vinden op mijn andere website. Dit keer heb ik mij alleen volledig geconcentreerd op de Chinese bezoeker. Hier bestaat immers toch zo’n 90% van de bezoekers uit. Het item is dan ook volledig in het Chinees. Veel van jullie zullen het dan ook niet begrijpen, maar ik wil het jullie toch laten zien.

Zodra beide items in het Nederlands en/of Engels gepubliceerd worden laat ik het jullie natuurlijk weten.

Tot snel weer.

Heel snel trouwens , want vanaf vandaag ben ik nog maar ZEVEN dagen in Shanghai en duurt de Wereldexpo nog maar VIER dagen.
Het is ongelofelijk, maar het is echt bijna voorbij! Zeven maanden Shanghai. Zes maanden Wereldexpo/Happy Street. Zeven maanden China. Een ding is zeker. Ik ga nog een week vol genieten en sluit het legendarisch mooi af.

En voor degene die het leuk vinden hieronder nog een paar korte filmpjes over een van Bart & Jolien’s nachtelijke avonturen op de Wereldexpo.

‘We’re going live in …’

‘Weeee, Nihao!’

‘Nihao ma?’

Al vijf maanden wist ik van haar bestaan af. Al na zo’n drie maanden smachtte ik met regelmaat naar dat gene wat zij mij kon bieden en slechts twee maanden later wist ik dat het moment niet lang meer op zich zou laten wachten. Goedkoop zou het niet worden, maar alsnog had ik er alles, oké bijna dan, voor over. Direct na mijn werk zou het moment daar zijn. Eén ding was zeker zonder haar zou ik het hier niet veel langer hebben volgehouden.

Jolien
Ik heb het natuurlijk over het Shangri-La Hotel in Hangzhou. We dachten toch niet dat we het over de mooie dame op de foto hierboven hadden hé? Toch wel? Oké, even wat recht zetten. Jolien is mijn collega op Happy Street. Jolien en ik kunnen het goed met elkaar vinden en Jolien ik zijn samen voor 2,5 dag naar Hangzhou geweest. We hebben hier genoten van luxe, heerlijk eten, uitzicht, rust, een heleboel natuur en natuurlijk ook van elkaars gezelschap, alleen niet op de manier die jullie, waarschijnlijk, dachten.

Newlyweds
Wat wel klopt is dat we eventjes getrouwd zijn geweest. Want eenmaal aangekomen in het Shangri-La Hotel speelden wij een pas getrouwd stel. Blijkt namelijk dat newlyweds makkelijk(er) dingen voor elkaar krijgen in de meeste hotels. Shangri-La niet uitgezonderd. Want na een innige knuffel, een liefdevolle blik in elkaars ogen voor de receptioniste en het woord newlyweds, kregen wij het volgende: een gratis upgrade van onze kamer, van garden view naar lake & mountain view, en een heerlijke gratis Cabarnet Merlot met de complimenten van de manager.

Wil je kort onze kamer bewonderen, genieten van ons waanzinnige uitzicht en zien waar ik zo enthousiast over ben? Check dan het onderstaande filmpje.

‘Dag iedereen!’

Moedernatuur
Na ons heerlijke ontbijt trokken wij er opuit om samen het ‘dorp’ eens goed te verkennen. Moet wel gelijk zeggen dat het enthousiasme van het vorige filmpje wel een beetje met mij aan de haal ging. Want van alle bergen die ik net nog zo vrolijk aanwees hebben wij er uiteindelijk ‘maar’ eentje beklommen. Daar zo meer over. Want voordat we bij die ene berg komen kan je hieronder het resultaat bewonderen van wat vijf maanden World Expo allemaal wel niet met je doet. Moedernatuur in Hangzhou wordt ons duidelijk even teveel.

‘Kijk daar een squirrel!’

Links, rechts en weer links?
Oké, ik hoor het je denken; ‘Het lijken net twee overenthousiaste tieners in een pretpark’. Dat ontken ik ook niet gelijk, maar hou wel rekening met het volgende. Vijf maanden Wereldexpo, ongeveer 5,5 miljoen bezoekers op het Nederlandse paviljoen en de drukte/chaos van Shanghai doen rare dingen met een Westerling. Blijkbaar zo vreemd dat je heel blij kan worden van een eekhoorn.

Onze tocht was naast het continue aanwezige indrukwekkende uitzicht niet heel bijzonder. Tot, een zeker moment. Want in onze gezellige bui was de aandacht voor de route ver te zoeken. Denk niet gelijk dat we de weg zijn kwijtgeraakt ofzo, nee integendeel want door gewoon hier en daar links, rechts en vervolgens weer links te gaan komt je op plekken zoals in het volgende filmpje!

Ehm hoog? Hoezo?
‘En we gaan zo meteen een hele hoge berg beklimmen.’ Dat waren mijn laatste woorden in filmpje nummer drie alweer. Dat zei ik toen nog lachend. Want die hele hoge berg bleek echt hééééél hoog te zijn. Als je dit ongeveer halverwege de mountain beseft is dat natuurlijk wederom een filmpje waard. Zie hier twee redelijk uitgetelde newlyweds.

‘Is de berg soms afgezet?’

Southernpeak
Deel zeven, acht, negen en tien zijn er gekomen hoor. Alleen ga ik daar jullie niet mee lastig vallen. Een mens kan maar een beperkte hoeveelheid geouwehoer aan en Jolien ik gaan daar ruimschoots overheen. Wel is het zo dat we uiteindelijk de top van Southernpeak hebben bereikt. Wat een klim, de berg bleek uiteindelijk 1500 meter hoog te zijn, en wat een uitzicht. We hebben werkelijk waar genoten van de rust die deze peak met zich meebracht. Ge-niet-en! Dat was het zeker. En om jullie nou niet helemaal alleen met foto’s te laten zitten heb ik deel elf van ‘Bart en Jolien op reis’ hieronder toegevoegd. Het begin is even wat gelul, voor wie dit niet wil skip gelijk naar 01:05, maar daarna zal je helemaal begrijpen waarom ik de trip naar boven niet snel zal vergeten.

‘Jolien, iets te melden?’, ‘Aaaah!’

Green Tea House
Dat was voor die dag ook gelijk het laatste filmpje. De tocht naar beneden ging gelukkig een stuk gemakkelijker en sneller dan naar boven. Wel meldenswaardig was dat wij aan de voet van de berg het restaurant waar Jolien zo graag heen wilde, de Green Tea, aantroffen. Hier hebben wij dan ook heerlijk genoten van typische Hangzhounese gerechten. Brood met een schep ijs bijvoorbeeld. Voldaan, moe en van top tot teen lek geprikt zijn wij die avond in ons schitterende hotel geëindigd. Hier hebben we gebruik gemaakt van elke dienst die het hotel ter beschikking had en was de dag er uiteindelijk eentje voor in de boeken.

Costa Coffee
Uiteindelijk hebben wij de volgende dag niet heel veel anders doorgebracht dan de dag daarvoor. We hebben gewoon weer goed genoten. Ditmaal voor een groot deel dobberend op het water, in een toeristische pagode aan de andere kant van het meer en ontbijtend bij Costa Coffee. Voor degene die er nog zin in hebben, ons nog niet zat zijn en het met iets meer wil doen dan foto’s en een stukje tekst, check hieronder dan het laatste filmpje van deze memorabele twee dagen.

‘Ssht, dat hoeft niemand te weten!’

De tijd vliegt
En dat was het alweer voor deze keer. Zoals jullie nu inmiddels wel begrijpen was Hangzhou genieten. Jolien en ik hebben ons prima vermaakt. De reis goed afgesloten door 1^ste klas terug te reizen. Niet dat dat het heel veel voorstelt hier in China, maar het gaat om de gedachten en inmiddels zijn we alweer een tijdje aan de bak op Happy Street.

De tijd vliegt wel echt voorbij en het einde van mijn stage komt beetje bij beetje inzicht. De Wereldexpo duurt nog maar een kleine twee maanden. Ik, en ook Jolien, moet nog een heleboel doen. De drukte zal de tijd alleen nog maar sneller doen gaan en ik hoop dat ik minstens nog één keer zo’n weekend als hierboven mag meemaken.
Tot snel weer!