Met een mondkapje op, handschoenen om en een schort voor heb ik de website de afgelopen dagen onderhanden genomen. En dat was nodig! Het was tijd voor wat nieuws. Tijd om de boel nieuw leven in te blazen. Waar te beginnen? Nieuw thema, nieuw lettertype, nieuw fotootje, nieuw kleurtje, nieuwe functie beschrijving en bovenal een nieuwe post. Bevalt het?

Ik ben razend benieuwd wat jullie eerste indruk is! Pluspunten, verbeterpunten, tips en trucs. Kom maar op. De komende dagen zal ik sowieso nog druk aan het sleutelen zijn, maar het resultaat tot nu toe deel ik graag met jullie!

Tot snel!

Groetjes,

Bart

Neem nou laatst. Zeg maar gister. Setting: begrafenis. Gevoel(ens): verdriet, verwarring, woede en liefde. In zo’n twee uur passeerde ze alle vier de revue. Heftig en een aanslag op mijn geestelijke gesteldheid.

Verdriet: om degene die er nu niet meer is. Verwarring: om het feit dat ik mijn vader voor ’t eerst echt verdriet heb zien hebben. Woede: omdat iemand die belangrijk in je leven is geweest er niet meer is en ik mij niet groot wist te houden voor mijn familie. Liefde: omdat ik realiseer hoe gelukkig ik ben met de mensen om mij heen en nog lang niet toe ben aan het nemen van afscheid.

De dag dat de liefde voorbij komt noteren in je agenda. Heerlijk!

Ik zou het best fijn vinden als mijn gevoelens zich even van te voren aankondigen. Zo van: ‘Hey! Kom er aan hoor. Ben er over 15 minuten.’. Simpel & efficiënt. Is ’t excuus ‘ik heb een vuiltje in mijn oog’ ook gelijk niet meer nodig. Want huilen dan doen ‘echte’ mannen niet… Toch? En als ik weet dat over 15 minuten de tranen langs mijn wangen rollen dan ben ik op dat moment gewoon ‘even naar het toilet’. Ja, lijkt mij een uitstekend plan.

Liefde
Hetzelfde geldt voor liefde. Wat zou ’t toch fijn zijn als dit zich van te voren meldt. Gewoon de dag dat de liefde voorbij komt in je agenda noteren. Kan je van te voren vrij vragen van je werk. Je vakantie om de liefde heen plannen. Zorgen dat je helemaal klaar bent om de liefde te ontvangen. Lijkt mij heerlijk. Scheelt bij veel mensen ook een hoop kopzorgen. Hoewel… Kan mij ook weer voorstellen dat als je bericht krijgt: ‘Hey! Kom er aan hoor. Ben er over 3 jaar en 20 dagen.´ je, je niet echt heel goed voelt. Maar dat terzijde. Ga er maar vanuit dat alle gevoelens toch met enige regelmaat wat van zich laten horen.

Raad
Terwijl ik dit schrijf passeren ook de nodige gevoelens. Gelukkig komen de meeste in hapklare brokken. Hap! Slik! Verwerk! Next! Als het goed is gaat ‘t zo bij de meeste mensen de hele dag door. De ene hap gaat wat lastiger dan de ander, maar meestal weten we er wel raad mee.

‘Kom er aan hoor. Ben er over 15 minuten.’

Locatie: mijn huis. Gevoel(ens): een heleboel. Liefde, verwarring, trots en opwinding. ’t Zijn eigenlijk maar rare dingen. ’t Maakt ons tot de personen wie we zijn en da’s best gek als je stil staat bij het feit dat we ’t ook vaak genoeg niet onder controle hebben.

Gevoelens
Angst, jaloezie, woede, zenuwen, blijdschap, moed & kalmte. Gevoelens.  Van een aantal kan ik geen genoeg krijgen, andere zie ik liever gaan dan komen en soms weet ik gewoon niet wat ik er mee aan moet.

Joris was, voor zover ik en mijn twee huisgenoten weten, een paar dagen geleden bij ons ingetrokken. Geen bloemetje, geen versgebakken appeltaart. Nee, Joris was er gewoon ineens. Heeft zich, dat denk ik dan weer, een paar dagen schuilgehouden en liet zich op een warme donderdagavond aan ons zien. Vlak voor iedereen ’t bed indook schoot Joris nog even over de vloer. ’t Was zijn manier om ons op zijn aanwezigheid te attenderen.

‘Hoi! Ik ben Joris en ik vermaak mij prima in jullie huis. Jullie zijn rustige mensen, houden de boel goed schoon (Discutabel punt. Joris moet toch ergens door zijn aangetrokken…) en hebben veel eten in open kasten staan. Ik ga mij hier de komende tijd wel vermaken’. Zo iets moest Joris hebben gedacht. Helaas dachten mijn twee huisgenoten er net een tikkeltje anders over.

‘Dood! Zo snel mogelijk!’.

Dat waren de paar woorden die bij mijn huisgenoten naar buiten schoten. Mijn reactie was ietsepietsje milder. ‘Laat Joris toch. Wat kan zo’n klein grijs beestje nou voor kwaad doen’. Ik stond op ’t punt om ‘m te adopteren. Leuk toch zo’n huismuis?

Mijn huisgenoten gingen niet veel later op vakantie en ik mocht de klus wel even klaren. Opdracht: Kill Joris. De naam Joris was overigens mijn idee. Kwam gewoon ineens boven. Niet Joris de huismuis of Joris de Grijze. Nee. Gewoon Joris. Gek hé? Is een drang die ’t beestje bij mij naar boven riep. Moest  ‘m gewoon een naam geven. In mijn ogen was ’t een echte Joris.

Maar! Kill Joris dus.

Problemen met Joris had ik niet. Tot ik vreemde dingen ontdekte. Een gat in een appel? Een hap uit een tomaat? En last but not least…. Een hoek van mijn net gekochte Lay’s paprika chips. Joris, foei! Hij ging daarmee dan ook net een stapje te ver. Wonen? Prima! Over de vloer schieten? Geen probleem! Wat kruimels van de vloer stelen? Graag! Maar hapjes uit mijn eten nemen? Crossing the line there buddy!

Zo gezegd, zo gedaan. De adoptie was van de baan! De vriendschap tussen Joris en mij was dan ook voorbij. ’t Huis ging van twee vallen naar vier. Joris moest dood. Ik bracht zelfs mijn vrienden op de hoogte. The war is on! Joris must die! KIll! Kill! Kill! Wat zo’n beestje wel niet naar boven weet te brengen.

Joris dacht dat we vrienden waren en wist niet beter.

En op een schitterende dinsdagmiddag schoot Joris over de vloer. Niets vermoedend rook hij een heerlijk stukje kaas. Dom! Want ik laat geen kaas slingeren in mijn huis. Vind ik zelf veels te lekker. Joris kende mij alleen nog niet zo lang. Hij wist niet beter. Zijn laatste gedachten moeten dan ook iets van ‘Oh! It’s my Lucky day! Een heerlijk stukje kaas!’, zijn geweest. Dat knoertharde stuk ijzer had hij alleen niet gezien en niet verwacht.

KNAL! Swoosh! Fletsh! Zo klonken de val en Joris ongeveer samen. Levenloos lag hij een paar seconden later op de grond. Heel stil. Met een stukje kaas naast zijn hoofd. I GOT HIM! YESSSS! Was mijn eerste reactie, maar dat gevoel, en dit weet iedereen die de familie van Joris op visite heeft gehad, verdwijnt snel als je ’t arme beestje ook echt ziet liggen.

Joris is nu niet langer. Joris is dood. Morsdood. In een plastic zakje heb ik ‘m naar buiten gebracht en uiteindelijk in een vuilnisbak gegooid. ’t Voelt niet echt goed. Joris probeerde gewoon te overleven. Joris dacht dat we vrienden waren en wist niet beter.

Joris ’t spijt me! Voor even had ik goede hoop. Ik zag echt potentie in onze vriendschap. De kat, die mijn huisgenoten heel graag willen, had voor wat problemen kunnen zorgen, maar… Ook daar hadden we vast een oplossing voor kunnen vinden. Blijkbaar zaten we er beide naast.
Joris ’t was gezellig voor zo lang ’t duurde en ik hoop dat je nieuwe (en ook iets minder agressieve) vrienden maakt op de plek waar je nu bent.

Doei Joris. Het ga je goed.

Stralen
Vanochtend schudde ik Thio de hand. We hadden elkaar al een tijd niet gezien, maar dat maakt niks uit. Bij Thio lijkt het net of je hem gister nog hebt gesproken “Daar ben je”, zei hij stralend. “Daar ben ik weer”, antwoordde ik. Terwijl ik mijn jas uittrek roept de charmante roodharige assistent wat termen door de kamer. Geen idee wat het betekent, maar Thio zeker wel.

Focus
“Hoe is het jongen?” Typisch Thio. Terwijl de stoel al naar achter schuift stelt hij je kort een vraag. Hiermee dood hij de tijd. Het motortje van de stoel heeft namelijk zijn beste tijd gehad en is niet zo snel meer. “Goed hoor, ik ben net terug van…”, “En nu even je mond wijd open.” Ook weer lekker Thio. Vragen stellen, antwoord verwachtte, maar wel gefocust op het werk.

Interesse
En terwijl ik met open mond mijn zin probeer af te maken, maakt Thio geluidjes. “Hmm. Aaah. Ja, ja.” Uit mijn mond komt meer soort gebrabbel, maar Thio verstaat mij. Zijn assistente volgens mij niet. Thio is immers de enige die antwoord geeft. “Echt waar?”, zegt hij zo nu en dan vol interesse. Zelfs als ik alleen brabbel: “Het gaat uitstekend!

Broertje
Mijn oudste broertje is volgens mij wel blij met Thio. Vaak gaan we samen op bezoek. Gezellig een uitstapje naar Thio. Ik praat nogal veel. Mijn broertje niet. Hij houdt van stilte. Is ook al 23 jaar opzoek naar een manier om mij even stil te krijgen. Verder dan Thio is hij nog niet gekomen. Maar ook hij is daarom dol op Thio.

Flossen
Vandaag had Thio niet zo goed nieuws. Ik merk dat als hij geen antwoord meer geeft. Dan valt het stil en is het enige geluid het tikken van het ijzer tegen mijn tanden. “Bart, flos jij wel elke avond? “ Een vraag die hij mij elke bezoek weer stelt. Mijn antwoord: “Ik doe mijn best, maar het schiet er nog wel eens bij in.” Thio kijkt dan altijd op naar zijn assistente en geeft normaal een korte speech. Dit keer niet. Thio humde en zei: “Wij zien elkaar binnenkort weer.”

Gaatje
En op die manier laat hij mij weten dat ik een gaatje heb. Geen tandarts doet het hem na. Want Thio brengt het zo dat ik mij stom voel dat ik niet vaker heb geflost, maar aan de andere kant het ook prima vindt om weer langs te komen. “Ja, dan gaan we prikken en boren. “ Zijn assistente lacht lief en het gaatje voelt gelijk een stuk minder erg. Een afspraak maken is dan ook geen probleem.

Lachen
En terwijl ik mijn afspraak noteer en mijn jas weer aantrek staat Thio naast mij. Met zijn weinige haar, zijn sprankelende ogen en zijn grote glimlach maakt hij nog snel een grapje. Lachend loop ik de deur uit. Thio is gewoon een leuke tandarts. Thio is mijn tandarts. Thio en ik zien elkaar dit jaar drie in plaats van twee keer. Voor mij geen probleem. Bij Thio is het best gezellig.

Stage
Shanghai heb ik officieel drie weken geleden afgesloten. De documentaire Expo’sed heeft het goed gedaan. Alleen op Youtube heeft hij op dit moment al 511 views. Het voelt goed om te zien dat iets waar je hard aan hebt gewerkt in de smaak valt. Shanghai was top, heeft mij onwijs veel geleerd en is iets wat niemand mij meer kan afnemen.

Op de dag dat ik mijn ‘Shanghai stage’ afsloot ben ik ook gelijk weer een nieuwe stage begonnen. Dit keer bij Corinno Media Group. Een ontzettend leuk bedrijf, maar helaas heb ik na twee weken weer afscheid moeten nemen. De stagevergoeding kon mij niet voorzien in mijn levensonderhoud en met de ambitie om in Amsterdam te gaan wonen, ben nog steeds opzoek dus als je wat weet?, moest ik een knoop doorhakken. Een vervelende beslissing want ik voelde mij er helemaal thuis. Maar! Keuzes maken moet/doet iedereen. Ook al zijn die keuzes niet altijd even leuk. Dus goodbye Corrino en hello something new. Iemand ideeën?….

Jeugdjournaal
Ander, veel leuker, nieuws is….. Dat ik op 1 maart een stage begin bij het Jeugdjournaal. Ja, je leest het goed wederom een stage. Misschien geen vetpot, maar stage lopen bij het bedrijf waar ik altijd al stage heb willen lopen sla je niet zomaar af. Ik kijk er dan ook ontzettend naar uit om daar binnenkort aan de slag te gaan. En wie weet wat de doorstroom mogelijkheden daarna zijn? In juli hoop ik immers, nee niet hoop maar GA, af te studeren en dan moet ik toch echt aan de vaste baan. Het studentenleven sluit ik dan officieel af! Hm, nu ik het zo opschrijf klinkt het ineens wel heel dichtbij. Maar! Wie weet welke opties ik op dat moment allemaal heb? Jeugdjournaal maybe? Who knows!

The usual
Sinds ik terug ben heb ik dus eigenlijk nog geen enkele dag echt vrij gehad. Doordeweeks en in het weekend was ik immers druk met werk. Nu ik vorige week vrijdag mijn laatste dag bij Corrino heb meegelopen heb ik, voorlopig, even een paar vrije dagen. Even lekker niks doen. Ik moet toegeven het is wel even wennen. Eerste paar dagen moest ik dan ook echt even zoeken. Wat doe je op een vrije dag? Ik hoor jullie denken ‘was het zo ernstig gesteld?’. Antwoord: een volmondige JA. Maar! Inmiddels weet ik mijn tijd prima te besteden. Alleen na een weekje lekker vrij te zijn geweest komen de werkkriebels wel weer naar boven. Eens kijken wat er online te vinden is. Villamedia here I come!

Update
Dus dat was even een korte update van waar ik allemaal mee bezig was/ben. Zodra er weer wat leuks/interessants te melden is doe ik dat of course asap!

Tot snel!

Vier stagiaires worden op de voet gevolgd door medestudenten Bart Verspuij en Itam van Teeseling en geven zich voor de camera volledig bloot.

De cultuurshock, het werk, het feesten, niks blijft geheim in deze intieme documentaire.

Expo’sed

WordPress

Helaas kan ik door wordpress, het programma achter mijn website, de filmpjes niet direct laten zien. Iets met scripts, codes, html-versies, beveiligingen en weet ik veel wat nog meer. In ieder geval gaat het mijn pet te boven en blijkt het dus gewoon niet te kunnen. Jammer, maar gelukkig kan ik wel een link plaatsen. Hieronder dus de inmiddels wel bekende blauwe links en check mijn filmpjes.

Number one

Studenten Happy Street blikken terug

Dit item gaat over de laatste twee weken van de Wereldexpo en de studenten die hier hebben gewerkt. Hoe kijken de studenten hier tegenaan? Wat hebben ze geleerd? Hoe was de samenwerking tussen de Chinese en Nederlandse stagiaires? En! Zouden ze de kans nog een keer grijpen?
Leuk is dat ik voor dit item ook zelf ben geïnterviewd. Het item is deels in het Nederlands en deels in het Chinees. Op dit moment alleen nog te vinden op de Chinese website van Radio Nederland Wereldomroep (RNW), maar misschien binnenkort ook te vinden in de vele andere talen van RNW.

Number two

‘Klein’ Nederland in Shanghai

Dit item gaat over hoe de bezoekers van het Nederlandse paviljoen op dit moment tegen Happy Street aankijken. Een zelfde soort productie heb ik helemaal in het begin van de Wereldexpo gemaakt en is te vinden op mijn andere website. Dit keer heb ik mij alleen volledig geconcentreerd op de Chinese bezoeker. Hier bestaat immers toch zo’n 90% van de bezoekers uit. Het item is dan ook volledig in het Chinees. Veel van jullie zullen het dan ook niet begrijpen, maar ik wil het jullie toch laten zien.

Zodra beide items in het Nederlands en/of Engels gepubliceerd worden laat ik het jullie natuurlijk weten.

Tot snel weer.

Heel snel trouwens , want vanaf vandaag ben ik nog maar ZEVEN dagen in Shanghai en duurt de Wereldexpo nog maar VIER dagen.
Het is ongelofelijk, maar het is echt bijna voorbij! Zeven maanden Shanghai. Zes maanden Wereldexpo/Happy Street. Zeven maanden China. Een ding is zeker. Ik ga nog een week vol genieten en sluit het legendarisch mooi af.

En voor degene die het leuk vinden hieronder nog een paar korte filmpjes over een van Bart & Jolien’s nachtelijke avonturen op de Wereldexpo.

‘We’re going live in …’

‘Weeee, Nihao!’

‘Nihao ma?’

Al vijf maanden wist ik van haar bestaan af. Al na zo’n drie maanden smachtte ik met regelmaat naar dat gene wat zij mij kon bieden en slechts twee maanden later wist ik dat het moment niet lang meer op zich zou laten wachten. Goedkoop zou het niet worden, maar alsnog had ik er alles, oké bijna dan, voor over. Direct na mijn werk zou het moment daar zijn. Eén ding was zeker zonder haar zou ik het hier niet veel langer hebben volgehouden.

Jolien
Ik heb het natuurlijk over het Shangri-La Hotel in Hangzhou. We dachten toch niet dat we het over de mooie dame op de foto hierboven hadden hé? Toch wel? Oké, even wat recht zetten. Jolien is mijn collega op Happy Street. Jolien en ik kunnen het goed met elkaar vinden en Jolien ik zijn samen voor 2,5 dag naar Hangzhou geweest. We hebben hier genoten van luxe, heerlijk eten, uitzicht, rust, een heleboel natuur en natuurlijk ook van elkaars gezelschap, alleen niet op de manier die jullie, waarschijnlijk, dachten.

Newlyweds
Wat wel klopt is dat we eventjes getrouwd zijn geweest. Want eenmaal aangekomen in het Shangri-La Hotel speelden wij een pas getrouwd stel. Blijkt namelijk dat newlyweds makkelijk(er) dingen voor elkaar krijgen in de meeste hotels. Shangri-La niet uitgezonderd. Want na een innige knuffel, een liefdevolle blik in elkaars ogen voor de receptioniste en het woord newlyweds, kregen wij het volgende: een gratis upgrade van onze kamer, van garden view naar lake & mountain view, en een heerlijke gratis Cabarnet Merlot met de complimenten van de manager.

Wil je kort onze kamer bewonderen, genieten van ons waanzinnige uitzicht en zien waar ik zo enthousiast over ben? Check dan het onderstaande filmpje.

‘Dag iedereen!’

Moedernatuur
Na ons heerlijke ontbijt trokken wij er opuit om samen het ‘dorp’ eens goed te verkennen. Moet wel gelijk zeggen dat het enthousiasme van het vorige filmpje wel een beetje met mij aan de haal ging. Want van alle bergen die ik net nog zo vrolijk aanwees hebben wij er uiteindelijk ‘maar’ eentje beklommen. Daar zo meer over. Want voordat we bij die ene berg komen kan je hieronder het resultaat bewonderen van wat vijf maanden World Expo allemaal wel niet met je doet. Moedernatuur in Hangzhou wordt ons duidelijk even teveel.

‘Kijk daar een squirrel!’

Links, rechts en weer links?
Oké, ik hoor het je denken; ‘Het lijken net twee overenthousiaste tieners in een pretpark’. Dat ontken ik ook niet gelijk, maar hou wel rekening met het volgende. Vijf maanden Wereldexpo, ongeveer 5,5 miljoen bezoekers op het Nederlandse paviljoen en de drukte/chaos van Shanghai doen rare dingen met een Westerling. Blijkbaar zo vreemd dat je heel blij kan worden van een eekhoorn.

Onze tocht was naast het continue aanwezige indrukwekkende uitzicht niet heel bijzonder. Tot, een zeker moment. Want in onze gezellige bui was de aandacht voor de route ver te zoeken. Denk niet gelijk dat we de weg zijn kwijtgeraakt ofzo, nee integendeel want door gewoon hier en daar links, rechts en vervolgens weer links te gaan komt je op plekken zoals in het volgende filmpje!

Ehm hoog? Hoezo?
‘En we gaan zo meteen een hele hoge berg beklimmen.’ Dat waren mijn laatste woorden in filmpje nummer drie alweer. Dat zei ik toen nog lachend. Want die hele hoge berg bleek echt hééééél hoog te zijn. Als je dit ongeveer halverwege de mountain beseft is dat natuurlijk wederom een filmpje waard. Zie hier twee redelijk uitgetelde newlyweds.

‘Is de berg soms afgezet?’

Southernpeak
Deel zeven, acht, negen en tien zijn er gekomen hoor. Alleen ga ik daar jullie niet mee lastig vallen. Een mens kan maar een beperkte hoeveelheid geouwehoer aan en Jolien ik gaan daar ruimschoots overheen. Wel is het zo dat we uiteindelijk de top van Southernpeak hebben bereikt. Wat een klim, de berg bleek uiteindelijk 1500 meter hoog te zijn, en wat een uitzicht. We hebben werkelijk waar genoten van de rust die deze peak met zich meebracht. Ge-niet-en! Dat was het zeker. En om jullie nou niet helemaal alleen met foto’s te laten zitten heb ik deel elf van ‘Bart en Jolien op reis’ hieronder toegevoegd. Het begin is even wat gelul, voor wie dit niet wil skip gelijk naar 01:05, maar daarna zal je helemaal begrijpen waarom ik de trip naar boven niet snel zal vergeten.

‘Jolien, iets te melden?’, ‘Aaaah!’

Green Tea House
Dat was voor die dag ook gelijk het laatste filmpje. De tocht naar beneden ging gelukkig een stuk gemakkelijker en sneller dan naar boven. Wel meldenswaardig was dat wij aan de voet van de berg het restaurant waar Jolien zo graag heen wilde, de Green Tea, aantroffen. Hier hebben wij dan ook heerlijk genoten van typische Hangzhounese gerechten. Brood met een schep ijs bijvoorbeeld. Voldaan, moe en van top tot teen lek geprikt zijn wij die avond in ons schitterende hotel geëindigd. Hier hebben we gebruik gemaakt van elke dienst die het hotel ter beschikking had en was de dag er uiteindelijk eentje voor in de boeken.

Costa Coffee
Uiteindelijk hebben wij de volgende dag niet heel veel anders doorgebracht dan de dag daarvoor. We hebben gewoon weer goed genoten. Ditmaal voor een groot deel dobberend op het water, in een toeristische pagode aan de andere kant van het meer en ontbijtend bij Costa Coffee. Voor degene die er nog zin in hebben, ons nog niet zat zijn en het met iets meer wil doen dan foto’s en een stukje tekst, check hieronder dan het laatste filmpje van deze memorabele twee dagen.

‘Ssht, dat hoeft niemand te weten!’

De tijd vliegt
En dat was het alweer voor deze keer. Zoals jullie nu inmiddels wel begrijpen was Hangzhou genieten. Jolien en ik hebben ons prima vermaakt. De reis goed afgesloten door 1^ste klas terug te reizen. Niet dat dat het heel veel voorstelt hier in China, maar het gaat om de gedachten en inmiddels zijn we alweer een tijdje aan de bak op Happy Street.

De tijd vliegt wel echt voorbij en het einde van mijn stage komt beetje bij beetje inzicht. De Wereldexpo duurt nog maar een kleine twee maanden. Ik, en ook Jolien, moet nog een heleboel doen. De drukte zal de tijd alleen nog maar sneller doen gaan en ik hoop dat ik minstens nog één keer zo’n weekend als hierboven mag meemaken.
Tot snel weer!

De blog die jullie zo gaan lezen, in ieder geval daar ga ik vanuit, is al zeker twee weken oud. Ik hoor jullie

Nu (bijna dan)
Mijn laatste blog ging over mijn bezoek aan de waterstad Suzhou. Dat voelt inmiddels ver weg. Heel ver weg zelfs. Tussen Suzhou en nu is veel gebeurd en ik zou geen flauw idee hebben wat ik allemaal heb gedaan. Ga nu ook niet heel hard nadenken en alles stap voor stap uitschrijven. Over saai gesproken. Nee, ik begin gewoon bij nu. Bij het bezoek van Merel en Kaj. Bij het verzoek van Rosa om maar weer eens een blog te schrijven. Bij de Wereldexpo die inmiddels alweer halverwege is. Bij mijn column die geëindigd is. Bij de nieuwe groep stagiaires die de eerste groep studenten hebben afgelost en natuurlijk mijn 23ste verjaardag

Bezoek
Merel en Kaj zijn afgelopen vrijdag met, bijna, beide benen in Shanghai aangekomen. Want ondanks dat mij n zwager al eerder in deze wonderlijke stad is geweest, wel in 2007 en met de vaart waarin Shanghai verandert is hij toen eigenlijk in een totaal andere stad geweest, was het allemaal wel even wennen. Hij heeft zuslief zo goed mogelijk proberen voor te bereiden, maar toch is het vermakelijk om ze door de straten te zien banjeren. Het is overweldigend, indrukwekkend en vooral heel erg wennen. Het weer, de mensen, de cultuur en volgens zuske voor een groot deel ook de ‘andere’ Bart. Snuif dat allemaal tegelijkertijd op en volgens mij is de vergelijking met goeie drug redelijk snel gemaakt.

Happy Street heeft vanaf vandaag weer een nieuw en fris team om het paviljoen draaiende te houden.

Ondanks al deze indrukken vermaken deze twee amigo’s zich prima. Ik neem ze mee naar de toeristische trekpleisters en natuurlijk ook naar de nog goed verborgen plaatsen die ik heb gevonden tijdens een van mijn vele wandelingen door het centrum. Genieten doen ze dan ook volop en ik doe helemaal met ze mee. Vier dagen vrij zijn is natuurlijk altijd leuk, maar combineer dit met het bezoek van familie en het maakt het allemaal nog iets specialer. Inmiddels zitten ze alweer in het vliegtuig, hebben we mijn verjaardag, 26 juli, uitgebreid gevierd en pak ik mijn normale leventje hier weer op.

Birthday
Met uitgebreid een verjaardag vieren bedoel ik ook echt uitgebreid. Ruim drie dagen heb ik duidelijk geweten dat ik jarig was. Zaterdag 24 juli begon met een heel mooi avondje Kingsen. Dit is een kaartje spelletje waar de alcohol er sneller doorheen gaat dan je lief is. De sfeer kan dan ook het beste als ‘gezellig’ worden omschreven. De alcohol vloeide na het Kingsen rijkelijk door in één van de meest exclusieve clubs van Shanghai. M1nt. Een avond om niet snel te vergeten.

De volgende dag ben ik met Merel en Kaj, die waren er toen ook nog, op cadeau jacht geweest en ’s avonds geëindigd bij mij thuis. Hier met vrienden eten besteld en genoten van een filmpje. Om 00:00 precies stond er ineens een hele groep vrienden voor de deur. “Surprise!” En een surpriseparty was het zeker. Met een giga chocoladetaart en twee cadeaus ben ik 26 juli, mijn geboortedag, geweldig ingegaan. De volgende dag wederom uit eten geweest en mijn 24ste levensjaar kon dan ook niet beter beginnen.

Wereldexpo
Op Happy Street gaat eigenlijk alles zijn gangetje. Het loopt allemaal prima. Itam en ik zijn een goed lopend team en de redactie draait uitstekend. Vanaf vandaag is er wel officieel een eind gekomen aan de stages van de 1ste groep MBO-ers. Zij gaan zondag naar huis. Terug naar ons kikkerlandje. Wij, de HBO-ers, blijven nog vier maanden in Shanghai en gaan dan ook een nieuwe periode in. Een periode waarin wij moeten werken met een totaal nieuw team. Het zijn MBO-ers die wij, op dit moment, eigenlijk niet echt kennen. Het gaat zeker even wennen worden. Dat staat vast, maar het zal niet lang duren, hoop ik, voordat de groep helemaal vertrouwt aanvoelt. Of we ook zo hecht worden als met de 1ste groep is op dit moment nog maar de vraag, maar dat er een nieuwe mooie periode voor de deur staat is duidelijk.

Sidenote
Een klein berichtje voor de mensen van de 1ste groep.

,,Jongens! Het gaat wennen worden zonder jullie. Ik ga jullie dan ook zeker missen. Geniet van thuis, denk af en toe aan de mensen die jullie achterlaten en vergeet niet zo nu en dan wat van jullie te laten horen. Tot snel!’’

Op dit moment rent Robert Langdon dwars door de tomben van het Vaticaan. Op zoek naar een antwoord en op zoek naar een oplossing om zijn avontuur goed te laten aflopen. Ik ben inmiddels ook aan het eind van mijn bericht gekomen. Heb weer even genoeg geschreven en neem mij voor, het zal eens niet, om mijn volgende blog sneller te laten volgen.

Ik heb ook een poging gedaan om wat foto’s en filmpje up te loaden. Dit is dus volledig mislukt en ik hoop binnenkort een manier te hebben gevonden om alles wel online te krijgen

Nu (Ja, echt nu)
Een blog die dus niet helemaal up-to-date is. Ben er niet zo van, maar China maakt het mij nou niet bepaald makkelijk. Dit keer geen verhaal vol met filmpjes en foto’s, maar gewoon een hele lap tekst. Met hier en daar een foto die niet helemaal past bij wat jullie op dat moment lezen. Tja… Volgende keer weer een nieuwe kans!

Tot snel allemaal!

Suzhou

Zaterdag begon veelbelovend. Gezelligheid en ontspanning stonden bij iedereen hoog op het verlanglijstje. Samen met Marina, Charell, Jolien, Stoop en Lennard stapte ik dan ook vol enthousiasme de uiterst comfortable trein richting Suzhou in. Deze stad, met alsnog meer dan 3 miljoen inwoners, maar dat is dus rustig hier in China, bevindt zich  slechts zo’n 45 minuten van Shanghai en met vijf euro heb je een retourtje in de pocket. Zeker weten een tochtje dat ik dan ook nog vaker ga maken.

Fietstaxi

Op een overvol treinstation werden deze zes blank dames en heren, natuurlijk, onmiddellijk belaagd door Chinese verkopers en verkoopsters. Het zijn net vliegen die op zoetigheid afkomen. Ze zijn niet van je af te slaan, weten dat er iets te halen valt en als er dan toch eentje afhaakt lijken er tien voor terug te komen. Dat ze uiteindelijk nog krijgen wat ze willen maakt de situatie alleen nog maar ernstiger. Binnen tien minuten hadden wij dan ook een kaart van de stad gekocht en waren we onderweg naar Calm garden in niets minder dan een echte fietstaxi. Dat wij hier overduidelijk van genoten komt volgens mij wel duidelijk naar voren in het volgende filmpje.

Magniefiek

Een ritje van zo’n 30 minuten later en wel een hele euro lichter kwamen we aan bij de plaats van bestemming. Ook hier kan ik wel heel uitgebreid vertellen hoe indrukwekkend, schitterend, betoverend, prachtig, verblindend, magnifiek (en zo kan ik mijn synoniemenlijst nog wel even afmaken), wel niet was, maar dat lijkt mij overbodig. De kracht van bewegende beelden doet hier prima zijn werk. Check de volgende twee filmpjes voor een impressie van Calm Garden

Tijger of Tijgers

Na deze “rustige tuin”, zoals Lennard en Stoop hem noemen, kwamen we al snel terecht bij Tiger Hill. Een heuvel met op de top een pagode of graftombe van een één of andere koning. Even geen tijd/zin om alles exact uit te zoeken, maar het kwam daar dus ongeveer op neer. De naam Tiger Hill komt van het verhaal dat drie dagen na het overlijden van deze koning of keizer de geest van een witte tijger verscheem om hem te beschermen. Deze tijger of tijgers, wederom een feitje dat ik eigenlijk zou moeten checken, maar dus niet doe, worden nog regelmatig gespot en vandaar dus de naam Tiger Hill. Wij waren er overdag en volgens mij lopen geesten alleen ‘s avonds rond dus nee, wij hebben ze niet gezien.
Rondom deze heuvel bevindt zich een prachtige gracht waar je voor slechts 10 euro een bootje kan huren die met maximaal zes personen een rondje doet. Kwam het ons even goed uit dat wij met drie heren en drie dames waren! Ook hier heb ik een filmpje van, ja ik was ontzettend van het filmen afgelopen weekend,  en dus ook hier verwijs ik voor een goede sfeer impressie naar het onderstaande filmpje.

Leien dakje

En voordat je het goed doorhebt is de halve dag alweer voorbij. Nog even genieten van een ijskoude Corona in een van de vele parken die Suzhou rijk is, een korte trip naar de Twin pagodes, die helaas gesloten was, en onze drie vrouwlijke blonde metgzellen moesten helaas alweer huiswaarts keren. Zij waren immers maar één dagje vrij en moesten rond het avonduur ons echt verlaten.
Met ze drieetjes zetten wij de trip in Suzhou gezellig voort. Dit door eerst te genieten van een heerlijke maaltijd in één van de KFC’s, ik hoor jullie denken, en aub geen comentaar, om vervolgens onze spullen te droppen in het van te voren geboekte hotel en de avond voort te zetten in dé nachtclub van Suzhou, moesten nog wel uitzoeken welke, maar dat we naar de mooiste,hipste en indrukwekendste club van de stad zouden gaan, hadden we wel al besloten. Dat dit allemaal ietsje anders verliep licht Lennard heel goed uit in wederom een filmpje.
(Het is een beetje donker, maar we zitten dan ook midden in een park om elf uur ‘s avonds)

Opvouwmatras

Zonder paspoort in Suzhou, en ik vermoed in elke andere stad in China, is dan ook niet echt verstandig. Hadden we opzich van te voren kunnen bedenken, maar op deze manier hebben we ons lesje ook wel geleerd. Want, zoals Lennard al prachtig heeft uitgelegd, liepen wij gewapend met een opvouwmatras, een fleecedeken, een boel bier, chips en een fles wodka het ene park in en het andere park weer uit opzoek naar een ware slaapplaats. Overnachten in een willekeurig park, vol security die het niet zo op bezoekers van het late uur heeft, bepakt met een hele hoop rotzooi. Dat ik dit ooit nog zou meemaken en laat staan zou opschrijven had ik nooit kunnen bedenken. De volgende drie filmpjes geven een aardige indruk van hoe onze avond/ochtend is verlopen.

Moguh

En waar wij dus eigenlijk op zondag nog een hele dag in deze prachtig stad zouden doorbrengen waren wij na deze, toch wel indrukwekkende avond, behoorlijk afgepeigerd en besloten wij ons treinkaartje van half acht ‘s avonds om te zetten naar die van twee uur ‘s middags. Dat wij hiervoor nog ruim 2,5 uur hebben moeten ploeteren over verschillende bouwterreinen en diverse getto’s hebben moeten passeren omdat de taxi ons fout had afgezet , 1,5 uur in de rij hebben moeten staan om van locket naar locket te worden gestuurd om ons kaartje dus te wisselen is in vergelijking met de avond daarvoor a piece of cake.

Ik spreek voor Lennard, Stoop en mezelf natuurlijk, als ik zeg dat dit een ervaring is die wij nooit gaan vergeten. Zo’n belevenis die je over tien jaar, dan waarschijnlijk wel ernstig aangedikt, aan je kinderen vertelt en terug denkt aan die ‘ene’ beruchte avond. Dat waren nog eens tijden!

Iedereen tot snel weer. Op naar het volgende avontuur!

Bart

]]> http://bartverspuij.com/2010/06/08/zonder-paspoort-suzhou-door/feed/ 8 bverspuij The morning after Jolien en ik in de fietstaxi Me @ Calm Garden Met de groep @ Calm Garden Me @ Tiger Hill Corona @ the park Waking up Evening in the park