Al vijf maanden wist ik van haar bestaan af. Al na zo’n drie maanden smachtte ik met regelmaat naar dat gene wat zij mij kon bieden en slechts twee maanden later wist ik dat het moment niet lang meer op zich zou laten wachten. Goedkoop zou het niet worden, maar alsnog had ik er alles, oké bijna dan, voor over. Direct na mijn werk zou het moment daar zijn. Eén ding was zeker zonder haar zou ik het hier niet veel langer hebben volgehouden.
De blog die jullie zo gaan lezen, in ieder geval daar ga ik vanuit, is al zeker twee weken oud. Ik hoor jullie denken: ‘Wat moeten we daar nou mee?’, maar sinds mijn laatste verhaal ‘Overleven in Suzhou’ is het plaatsen van een blog een stukje ingewikkelder geworden. De Chinese censuur krijgt steeds meer grip op mij en het wordt steeds moeilijker om iets op bartverspuij.com gepubliceerd te krijgen. Deze blog ligt dan ook al een aantal weken te verstoffen tussen mijn vele Word bestanden. Gelukkig heb ik nu weer een nieuwe mogelijkheid gevonden om mijn avonturen online te krijgen. Foto’s vraagt nog even wat meer aandacht, maar ik ben al lang blij dat ik weer eens wat van mij kan laten horen. Dus geniet en begrijp dat alles wat je nu leest eigenlijk twee weken geleden gepubliceerd had moeten worden!
Verder lezen
Even ontsnappen aan de drukte, gekte, stress en chaos die Shanghai en de Wereldexpo met zich meebrengen. Dat was mijn uitgangspunt toen ik afgelopen zaterdag en zondag vrij had. In eerste instantie stond Hangzhou op het programma, maar door volgeboekte treinen en overvolle hostels, werd het uiteindelijk Suzhou (uitspreken als sujouw). Dat ik hier mijn avond zou doorbrengen op een opvouw matras in een park had ik niet verwacht, dat de security van het park mij op de hielen zou zitten ook niet en dat de receptioniste van mijn hotel de politie zou bellen omdat Lennard en Michiel (beter bekend als Stoop), mijn reisbuddies, hun paspoort niet bij zich hadden ook al niet. Suzhou is dan ook een ware belevenis geworden.
Verder lezen
Heb je op het ene moment Ahmed Aboutaleb over de vloer, schud je een dag later de hand van Aleid Wolfsen, doe je het ene moment even stoer met de Nederlandse knuffelmarokkaan Ali B en heb je kort daarvoor nog een praatje gemaakt met prinses Maxima en prins Willem Alexander. Happy Street zou ik zo toch best een gezellige verzamelplek kunnen noemen.
Voor alle mensen die het NoordhollandsDagblad Waterland niet ontvangen of lezen, plaats ik bij deze de column ook online. Enjoy! Verder lezen
Dit bericht schrijf ik, nou ja het begin dan, in mijn taxi terug naar huis. Normaal pak ik de metro, maar na een lange dag hard werken had ik daar vandaag even geen trek in. Metro: uur onderweg + overstap. Kosten: 40 cent. Taxi: dertig minuten + uitstappen voor de deur. Kosten: 5,50 euro. Verschil moet er zijn.
Verder lezen
Met net, het is hier nu 21:36, een avondmaal achter de kiezen en een werkdag van ruim elf uur achter de rug lig ik redelijk knockout op de bank. Toch zie ik net dat het filmpje dat ik zojuist, lees twee uurtjes geleden, heb afgemaakt al online te vinden is en dat wil ik natuurlijk graag met jullie delen.
